سلام

همین طوری دفتر شعر قدیمیم را برداشته بودم ورق میزدم

به دلم افتاد که این شعر را براتون بنویسم

این شعر مربوط میشه به حدود سه سال پیش

---

در این دنیای وانفســا  کشاندی جان به لب ما را

نکردی یک نظــــر ما را  و بربستــی دو دریـا را

بخود گفتـــم جمالش را به روز واپسیــــن بینـــم

چنیـــــن دادست امیـــــدی هماره این زلیخـــا را

کنون یک عمر بگذشتست زین پندار و میخوانم

مگر بینم چنیـــــن روزی کنــــــارم آید آن رعنا

ببین کـــز قطره شد دریا ز اشکم هست پا برجا

دو چشمم کـــور می باشد ، بده تو روشنائی را

اگر روزی شوی ماهم ، ز سر تا پا هواخواهم

نگیــــرد خواب چشمانــــم ، ببیند ســرو ولا را

اگر روزی دو دستت را کشی بر سینه ام جانا

ز اشک شوق بنویسم چه حاجت روی زیبا را

مگر عاشقتر از خویشم کنون بر حال خود گریم

که بعد بیسـت و ســه عمری ندیدم چهره یارا

معبــــر از خدا خواهد که تا جانی به تن دارد

شود گردی به کوی تو ، بگردد دور دلـــدارا

معبــر ( ناصر توسلی )

درویشــم و عیش پادشـــه خواهــم کرد
روی غم و غصــــه را ســیه خواهــم کرد
گر عشق گناه است و محبت کفر است
کافر شـده ، یک نفس گـنه خواهـم کرد

Дарвишаму айши подишах хохам кард
Руйи каму кусиро сиях хохам кард
Гар ишк гунохасту мухабат куфраст
Ошик шуда як нафас гунах хохам кард