شعری که براتون مینویسم مال ۴ سال پیش هستش
مربوط میشه به زمان دانشگاه
موضوع از اولین باری شروع میشه که رفته بودم برای ثبت نام. و خب ادامه کار من در کاشان
میشه گفت جایی که من به این نکته رسیدم :
هر جا که بنــگرم ز غمش دیده پر نم است
هر سال و ماه و هفته و روزم محرم است
یــــــــاد بـــاد آن روزگـــــــاران قدیـــــم
روزگــــــــــارانی که بودم یک ندیــــــــم
خاطراتی خـــــــوش به یـــادم مانده است
کز وجودش دل به یادش زنــــــــده است
چون کنـــــــــون بر خــــــود تدبر میکنم
جلــــــــوه هایی را تصـــــور میـــــــکنم
یــــــــاد دارم موقــع ثبـــــت و کتـــــــاب
من همی رفتـــــــم کنـــــــار شیــــــر آب
تشنه و خسته ، فغــــــان و درد و رنـــج
در دلم خــــوش بود یابم من یه گنـــــــج
لیـــــــک بر افــــــکار خود چنــگی زدم
بـــــر حبــــــــاب آرزو سنــــــــگی زدم
گفتمـــــش در دل اگر نــــــــایــــد به کام
من بریـــــزم اشک هـــــا و خون به جام
من کجـــــا حالی بیــــــــابم مرحــــــــمی
که بـــرم بهـــــــر نـــــــگار و همــــدمی
ار نشـــد پیدا در این مکتـــــب ســـــــرا
دانـــــــش و اندیــــــشه و راه خـــــــــدا
عمـــــر خود را کرده ام فـــــانی و نیست
لیک مشــــــکل را بیاب و حل و چیست؟
در همین افـــــــکار بودم غـــــــوطه ور
نکته ها بر مــــن عیـــــــان شد جلوه گر
در کنار پای خود دیــــــدم که سنــــــــگ
از وجــــــود آب دارد نقــــش و رنــــگ
نقش او بی رنــــــگ امــــــا پـُــــــر اثر
چاله آبی را کنــــــــون کــــرده ثمــــــــر
با تفــــــکر بر دلــــــش کردم نظـــــــــر
دیـــــدمش شانه به شـــــانه ، سر به سر
از نــــزول آن تنیـــــــن انـــــدام هـــــــا
از دل خــــــــــارا برآیــــــد جـــــــــام ها
با خودم گفتــــم ببیـــــن ای مـــه جبیـــن
نازنیـــــــا ! ای خلیفـــــه بر زمیـــــــن
بارش آبـــــــی کنـــــد نقشی به جــــــــا
نقـــــش جاویـــــدان درون سنـــــگ ها
حــــال آیــــا این همــــــه درس و کلاس
این همـــــه ترکیب هایی چون جنـــــاس
هک نگـــــــردد در وجـــــودت ذره ای؟
پـــُــــر نخـــــواهد گشت آیـــــا دره ای؟
در همیـــــــن حالات غــــرق گفتـــــگو
بـا خودم بودم که شستــــــم دست و رو
چــــــون به پا برخــــاستم از جای خود
من بدیـــــدم در مقــــــــابل عکس خود
یک جوانی سـر به راهـــــی دوخــــــته
شعلــــــه ی عشقـــــی به دل افروختــه
کســـــب علـــــم و دانـــــش و آموختن
در کنــــــار پـــای دلبـــــر سوختــــــن
سر فرود آورده ام نــزد علـــــی (علیه السلام)
آن امیر المومنیــــــن روح نبی (علیهما السلام)
بهـــــــر تهذیب وجود خـــــود کنــــون
رفته ام در راه و ســـــودای جنــــــون
رفتــــه ام در پیش پای فاطمــه (سلام الله علیها)
بر مـــــزار شــــــــاه شیـــــــر علقمه
در میـــــــان خیمه هــــــایی ســـوخته
چشم به استقبـــــــــال مولا دوختــــــه
روز اول همتـــــم جذبـــــــم نمـــــــود
پیچش آن زلـــــف ها ، قــــدم خمـــــود
در ادامـــه کــــــار من بــــالا گــــرفت
صورتم چون فاطمه (سلام الله علیها) معنا گرفت
ضربتی سیلــــی به رخســـــاری لطیف
یـــا قــــلافی که خـورد بر آن نحیـــــف
داد تصویــــری به من از درس خــون
با همـــــان مرکب ببــــردم در جنـــون
در میـــــان راه دیــــــــدم چون نسیم
می برندش هر که باشــد چـــــون ندیم
هد هد خوش خوان همان بـــاد صبــــا
داد پیـغــــــامی برایــــــم از سبـــــــا
گفت شاهــت، آن امیــرت، آن ولــــی
آنکه باشد خود، حسین بن علی (علیه السلام)
می دهد بر تو ســـــلام از دشت خون
لیک باید سر ببـــــازی در جنــــــون
ناصر توسلی (معبــــر)
السلام علیک یا فاطمه الزهرا
صلی الله علیک یا بقیه الله
سلام
فرارسیدن ایام سوگواری خانم صدیقه مرضیه حضرت زهرا سلام الله علیها را به تمام خلایق بخصوص به پیسشگاه ملکوتی ولانا صاحب العصر و زمان حضرت بقیه الله اعظیم تسلیت عرض مینمایم
حقیقت امر اینه که شعری که براتون مینویسم هنوز کامل نشده ولی چون قول داده بودم براتون مینویسم
امیدوارم که همواره سلامت و پیروز باشید
درضمن این را هم بگم که این شعر زبان حال حضرت امیر المومنین علیه السلام هست با خانم حضرت زهرا سلام الله علیها
ای یار نازنیــــن که دلم می بری ، بنـــــاز
بــــا خود ببـــرده ای اثر نــــــور از حجاز
تو شمــــع محفـــل ســتی و پروانه ات منم
بی شمع عـــارض تو دلم را بــــود گــــداز
برگــونه هـــای ملتــمــس کودکــــان خــود
دستــان کوچکی که تو را هست صــــد نیاز
پروانــــه ســـان به گرد شبستـــان بسترت
آن لحظه ها کـه یــــــاد تو آمــد گــه نمـــاز
دل از طـــواف کعبه ی رویت وقــوف یافت
آن گونه اســــودی که تو را هست بر فراز
هر دم به خون دیده وضو کرده ام که نیست
آوای دلنشـــــین تو هنــــگامه ی نمــــــاز
مـُـعـَـبـــِّــر (ناصر توسلی)
