آنکــــه با هر قدمــش. صلح و صفــــا باز آید

جــــای پایاش همه جـــا بوسه زنم تا شاید

گذری بر ســـر آن بی سـر و پـــــا باز آیــــد

هر شبــــانگاه به امیــــد پیامش هستــــم

تـــا که آن صبـــح ِ سپیــــدِ شبِ ما بـــاز آید

جان برفت و همه از غصه ی هجران پُر شد

شــــود آیا که بر ایــــن گشته جـــــدا بازآید

حاجتی نیست از این دیــــر خراب آلـــــوده

جز که آن چشمه ی خورشیـــــدِ ولا باز آید

گفته بــودم به ملائـــک که نباشــــم نومید

فرصتـــــی باد که یــــارم به دعــــــا باز آید

دلِ سرگشتـــه ی ما را چو معبـــر سو دید

گفت روزی شـــــود آن نـــور خـــــدا باز آید

مُـعَـبــِّـــر « ناصر توسلی » ۱۰/۷/۱۳۸۵